نگاهی به فرآیند خلاقانه فدریکو فلینی. در مصاحبه‌هایی مفصل، فلینی کمی درباره پیشینه خود صحبت می‌کند و سپس به بحث درباره نحوه کار و خلق آثارش می‌پردازد. چندین بازیگر، یک تهیه‌کننده، یک نویسنده و یک مدیر تولید درباره تجربه کار با فلینی صحبت می‌کنند. تصاویر آرشیوی از فلینی و دیگران در پشت صحنه به همراه بخش‌هایی از فیلم‌های او، توضیحات و نمونه‌هایی برای نکات مطرح‌شده توسط مصاحبه‌شونده‌ها ارائه می‌دهند. فلینی کاملاً کنترل اوضاع را در دست دارد؛ بازیگران خود را عروسک خیمه‌شب‌بازی می‌نامند. او بداهه‌پردازی را رد می‌کند و خواستار «انعطاف‌پذیری» است. دکورها و فیلم‌های او تصاویری خلق می‌کنند که شبیه به واقعیت به نظر می‌رسند اما واقعیت ندارند؛ ما تفاوت‌ها و نتایج را می‌بینیم.

فدریکو فلینی یکی از منحصربه‌فردترین و تامل‌برانگیزترین کارگردانانی بود که بیشتر فیلم‌هایش را بر اساس تاملات، رویاها، وقایع زندگی و فانتزی‌های خود بنا می‌کرد؛ کسی که پیام خاصی برای بشریت منتقل نمی‌کرد بلکه سینما را صرفاً به عنوان سرگرمی می‌نگریست. آیا برای هر چیزی پاسخی وجود دارد؟ آیا اصلاً ممکن است؟ اگر بله، پس زندگی دیگر نمی‌تواند چنین کنجکاوانه، پویا و خلاقانه باشد...

این مستند تلویزیونی ایتالیایی شامل مصاحبه‌های مفصلی با فدریکو فلینی، کارگردان بزرگ سینما است که در آن‌ها به مرور دوران حرفه‌ای خود می‌پردازد.

مستندی ساخته تلویزیون ایتالیا همراه با تصاویر پشت صحنه از ساخت فیلم «و کشتی به راه خود ادامه می‌دهد» اثر فدریکو فلینی و مصاحبه‌های مفصل با خود فلینی.

سه پارتیزان که پیوند دوستی عمیقی با هم دارند، پس از جنگ به خانه بازمی‌گردند، اما برخورد با واقعیت‌های زندگی روزمره، رابطه آن‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد.

یک مستند طنزآمیز که به پشت صحنه ساخت فیلم «آمارکورد» (۱۹۷۳) اثر فدریکو فلینی می‌رود.

تصویری تقریبا بدون پیرنگ، پر زرق و برق و امپرسیونیستی از شهر رم، از نگاه یکی از مشهورترین شهروندانش.

مستندی از پشت صحنه ساخت فیلم «ساتیریکون» به کارگردانی فدریکو فلینی.

فیلم «عشق» یک اثر درام چندگانه ایتالیایی محصول ۱۹۴۸ است که از دو بخش تشکیل شده است: «صدای انسانی» بر اساس نمایشنامه سال ۱۹۲۹ ژان کوکتو با همین نام، و «معجزه» بر اساس رمان سال ۱۹۰۴ رامون دل وایه-اینکلان به نام «گل قدس».